این سازها که شامل قیچک، رباب، کمانچه، نقاره، دوتار خراسان، دوتار ترکمن، تنبک، قانون، سنتور، شورانگیز، بینجو، قیچک بلوچی و دهلک بود پس از ورود به چین، در محوطه سفارت ایران در پکن به نمایش در آمد.

برپایی نمایشگاه آلات موسیقی ایرانی در چین توسط سفارت ایران در پکن، اولین نمایشگاه از این نوع محسوب می‌شود. 

رادیو بین المللی چین هم به نقل از یک ایرانی که از این سازها در سفارت جمهوری اسلامی ایران در پکن بازدید کرده بود، نوشت: موسیقی برخی مناطق چین به قدری به ایران نزدیک است که هنرمندان چینی سازهای ایرانی می نوازند و می‌توان کنسرت مشترک ترتیب داد.

وی افزود: تا حالا ۴۷ مدل ساز مختلف ایرانی را یکجا ندیده بودم. این اتفاق هم معرفی فرهنگ غنی ایران است، هم تقویت پیوندهای مردمی میان دو کشور و هم درآمدی است برای مردم مناطق مختلف کشور.

سازهای سنتی چین مانند «سوئو نا»، «یانگ چین» و «پی پا» پیوندی محکم با سازهای ایرانی دارند.

در واقع «سوئو نا» معادل سرنا، «یانگ چین» معادل سنتور و «پی پا» معادل عود، هر کدام طنینی دلکش و طولانی از جاده ابریشم باستان هستند.

رادیو بین المللی چین نوشته است: در پس هر سازی، داستان‌های گویا و وجدآوری وجود دارد که از مرزهای زمان و مکان و کشورها عبور می‌کنند؛ نُت‌های دلنشین این سازها یادآور آرزوهای خوب مردم در سال نو هستند.